دیوان حافظ/دارم امید عاطفتی از جناب دوست

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست دیوان حافظ  از حافظ
دارم امید عاطفتی از جانب دوست
در دیر مغان آمد یارم قدحی در دست
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۵۹ دارم امید عاطفتی از جناب دوستکردم جنایتی و امیدم بعفو اوست ۲۳
 دانم که بگذرد ز سر جرم من که اوگر چه پری وشست ولیکن فرشته خوست 
 چندان گریستیم که هر کس که برگذشتدر اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست 
 هیچست آن دهان و نبینم ازو نشانمویست آن میان و ندانم که آن چه موست 
 دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفتاز دیده‌ام که دم بدمش کار شست و شوست 
 بی گفت و گوی زلف تو دل را همی‌کشدبا زلف دلکش تو کرا روی گفت و گوست 
 عمریست تا ز زلف تو بوئی شنیده‌امزان بوی در مشام دل من هنوز بوست 
  حافظ بَدَست حال پریشان تو ولی  
  بر بوی زلف یار پریشانیت نکوست