حافظ (غزلیات)/دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس)
'


دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرسکه چنان ز او شده‌ام بی‌سر و سامان که مپرس
کس به امید وفا ترک دل و دین مکنادکه چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس
به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیستزحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس
زاهد از ما به سلامت بگذر، کاین می لعلدل و دین می‌برد از دست بدان‌سان که مپرس
گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگدازدهر کسی عربده‌ای، این که مبین، آن که مپرس
پارسایی و سلامت هوسم بود... ولیشیوه‌ای می‌کند آن نرگس فتّان که مپرس
گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسمگفت آن می‌کشم اندر خم چوگان که مپرس
گفتمش زلف به خونِ که شکستی؟ گفتاحافظ این قصّه دراز است، به قرآن که مپرس