دیوان حافظ/خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
حسنت باتّفاق ملاحت جهان گرفت دیوان حافظ  از حافظ
خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
خلوت‌گزیده را بتماشا چه حاجتست
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


 خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بستگشاد کار من اندر کرشمهای تو بست 
 مرا و سرو چمن را بخاک راه نشاندزمانه تا قصب نرگس[۱] قبای تو بست 
 ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشودنسیم گُل چو دل اندر پی هوای تو بست 
 مرا به بند تو دوران چرخ راضی کردولی چه سود که سر رشته در رضای تو بست 
 چو نافه بر دل مسکین من گره مفکنکه عهد با سر زلف گره گشای تو بست 
 تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصالخطا نگر که دل امّید در وفای تو بست 
  ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت  
  بخنده گفت که حافظ برو که پای تو بست  

  1. چنین است در خ و ق، ولی غالب نسخ: زرکش