دیوان حافظ/تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بی توی ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم دیوان حافظ  از حافظ
تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرم
جوزا سحر نهاد حمایل برابرم
تصحیح: محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی


۳۳۰ تو همچو صبحی و من شمع خلوت سحرمتبسّمی کن و جان بین که چون همی‌سپرم ۳۷۵
 چنین که در دل من داغ زلف سرکش تستبنفشه زار شود تربتم چو درگذرم 
 بر آستان مرادت گشاده‌ام درِ چشمکه یک نظر فکنی خود فکندی از نظرم 
 چه شکر گویمت ای خیل غم عفاک اللهکه روز بیکسی آخر نمیروی ز سرم 
 غلام مردم چشمم که با سیاه دلیهزار قطره ببارد چو درد دل شمرم 
 بهر نظر بت ما جلوه میکند لیکنکس این کرشمه نبیند که من همی‌نگرم 
  بخاک حافظ اگر یار بگذرد چون باد  
  ز شوق در دل آن تنگنا کفن بدرم