حافظ (غزلیات)/به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم)
'


 به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنمبهار توبه شکن می‌رسد چه چاره کنم 
 سخن درست بگویم نمی‌توانم دیدکه می خورند حریفان و من نظاره کنم 
 چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاهپیاله گیرم و از شوق جامه پاره کنم 
 به دور لاله دماغ مرا علاج کنیدگر از میانه بزم طرب کناره کنم 
 ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفتحواله سر دشمن به سنگ خاره کنم 
 گدای میکده‌ام لیک وقت مستی بینکه ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم 
 مرا که نیست ره و رسم لقمه پرهیزیچرا ملامت رند شرابخواره کنم 
 به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانیز سنبل و سمنش ساز طوق و یاره کنم 
 ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظبه بانگ بربط و نی رازش آشکاره کنم