دیوان حافظ/به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(به دور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باش)
'


۲۷۴ بدور لاله قدح گیر و بی‌ریا می‌باشببوی گل نفسی همدم صبا می‌باش ۲۸۹
 نگویمت که همه ساله می پرستی کنسه ماه می خور و نه ماه پارسا می‌باش 
 چو پیر سالک عشقت بمی حواله کندبنوش و منتظر رحمت خدا می‌باش 
 گرت هواست که چون جم بسرّ غیب رسیبیا و همدم جام جهان نما می‌باش 
 چو غنچه گر چه فروبستگیست کار جهانتو همچو باد بهاری گره گشا می‌باش 
 وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنویبهرزه طالب سیمرغ و کیمیا می‌باش 
  مرید طاعت بیگانگان مشو حافظ  
  ولی معاشر رندان پارسا[۱] می‌باش  


  1. چنین است در خ ق س و سودی، بعضی نسخ «آشنا»