حافظ (غزلیات)/ای آفتاب آینه دار جمال تو

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(ای آفتاب آینه دار جمال تو)
'


س
 ای آفتاب آینه دار جمال تومشک سیاه مجمره گردان خال تو 
 صحن سرای دیده بشستم ولی چه سودکاین گوشه نیست درخور خیل خیال تو 
 در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسنیا رب مباد تا به قیامت زوال تو 
 مطبوعتر ز نقش تو صورت نبست بازطغرانویس ابروی مشکین مثال تو 
 در چین زلفش ای دل مسکین چگونه‌ایکآشفته گفت باد صبا شرح حال تو 
 برخاست بوی گل ز در آشتی درآیای نوبهار ما رخ فرخنده فال تو 
 تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شودکو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو 
 تا پیش بخت باز روم تهنیت کنانکو مژده‌ای ز مقدم عید وصال تو 
 این نقطه سیاه که آمد مدار نورعکسیست در حدیقه بینش ز خال تو 
 در پیش شاه عرض کدامین جفا کنمشرح نیازمندی خود یا ملال تو 
 حافظ در این کمند سر سرکشان بسیستسودای کج مپز که نباشد مجال تو