حافظ (غزلیات)/اگر به باده مشکین دلم کشد شاید

از ویکی‌نبشته
پرش به ناوبری پرش به جستجو
' حافظ (غزلیات)  از حافظ
(اگر به باده مشکین دلم کشد شاید)
'


اگر به باده‌ی مشکین دلم کشد، شاید!که بوی خیر ز زهدِ ریا نمی‌آید جهانیان همه گر منعِ من کنند از عشقمن آن کنم که خداوندگار فرماید طمع ز فیضِ کرامت مبُر ــ که خُلقِ کریمگنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید مقیمِ حلقه‌ی ذکر است دل، بدان امّیدکه حلقه‌ای ز سرِ زلفِ یار بگشاید تو را که حُسنِ خداداده هست و حجله‌ی بختچه حاجت است که مشّاطه‌ات بیاراید؟ چمن خَوش است و هوا دل‌کَش است و مِی بی‌غَشکنون به‌جز دلِ خوش، هیچ درنمی‌باید جمیله‌ای‌ست عروس جهان؛ ولی هش دار!که این مخدّره در عقدِ کس نمی‌آید به‌لابه گفتمَش: «ای ماه‌‌رخ، چه باشد اگربه یک شکر ز تو دل‌خسته‌ای بیاساید؟!» به‌خنده گفت که: «حافظ، خدای را مپسندکه بوسه‌ی تو، رخِ ماه را بیالاید»