جامی (اورنگ ششم لیلی و مجنون)/هر چند چو بحر تلخکامی،

by جامی

	هر چند چو بحر تلخکامی،			این کار تو را بس است، جامی!
	کز موج معانی‌ات ز سینه			افتاد به ساحل این سفینه
	مرهم‌نه داغ دلفگاران			تسکین‌ده درد بیقراران
	شیرین شکری‌ست نورسیده			از نیشکر قلم چکیده
	شعری که ز خاطر خردمند			زاید، به مثل بود چو فرزند
	فرزند به صورت ارچه زشت است			در چشم پدر نکوسرشت است
	ای ساخته تیز خامه را نوک!			ز آن کرده عروس طبع را دوک!
	می‌کن ز آن نوک، خوش‌نویسی!			ز آن دوک ز مشک رشته‌ریسی!
	می‌زن رقمی به لوح انصاف!			دراعه‌ی عیب پوش می‌باف!
	چون شعر نکو بود، خط نیک			باشد مدد نکویی‌اش، لیک
	گردد ز لباس خط ناخوب			در دیده‌ی عیب‌جوی، معیوب
	حرفی که به خط بدنویسی،			در وی همه عیب خود نویسی
	در خوبی خط اگر نکوشی،			از بهر خدا ز تیزهوشی،
	حرفی که نهی، به راستی نه!			کز هر هنری است راستی به
	و آن دم که نویسی‌اش، سراسر			با نسخه‌ی راست کن برابر!
	چون خود کردی فساد از آغاز،			اصلاح به دیگران مینداز!
	کوتاهی این بلندبنیاد،			در هشتصد و نه فتاد و هشتاد
	ور تو به شمار آن بری دست			باشد سه هزار و هشتصد و شصت
	شد عرض ز طبع فکرت‌اندیش			در طول چهار مه، کم و بیش
	در یک دو سه ساعتی ز هر روز			شد طبع بر این مراد، فیروز
	هر چند که قدر این تهی‌دست			زین نظم شکسته‌بسته بشکست،
	زو حقه‌ی چرخ، درج در باد!			ز آوازه‌ی او زمانه پر باد!