برای اینکه خوانندگان درست با همیت این اصلاحات اجتماعی پی ببرند لازمست که اوضاع اجتماعی ایران را در دوره استیلای قاجارها بدانند . شواهد بسیار هست که جامعه ایران در دوره گذشته دو چار منتهی درجه ذلت و خواری و فساد وزیونی شده بود که لازمه هرا نقراضست و همیشه در مواقع دشوار و باريك تاريخ پیش از زوال دیده میشود بسیاری ازین مفاسد اخلاقی نتیجۀ سالها پریشانی و آشفتگی و نا امنی و ناتوانی بود. نیروی مادی و معنوی از دست رفته بود و دلیری و دلاوری در هیچ کاری دیده نمی شد . مردم برای هیچ چیز نشاط را که لازمه زندگیست و سروری نداشتند و در همه کار بی قید بودند. دویست سال جنگهای خانگی و نفاق و دوگانگی و نا امنی شبا نروزی و گرفتار متنفذان و راهزنان و ستمگران و کارگزاران غارتگر دولت بودن درهای فرج را از هر سو بسته و هر آرزویی را از میان برده بود. مداخلات بیگانگان عزت نفس را که یکی از شریفترین خصال آدمیست نابود کرده بود و در نتیجه این پریشانیها و در ضمن تعلیمات زیان بخش دورویی و تزویر در همه جارخنه افگنده بود و آن دلاوری و دلیری که لازمه ملت زنده است و بزرگترین حوادث تاریخ را فراهم کرده و ایرانیان بارها آنرا ببهترین وجهی نمودار کرده بودند از ایران یکسره رخت بر بسته بود. بهمین جهت يك سلسله اصلاحات اجتماعی در ایران کمال ضرورت را داشت و مقدم بر هر اصلاح دیگری بود. شك نيست که ویرانی هر دیاری بسته بروحیات مردم آن دیارست و مادیات همیشه تابع فکر و اندیشه است هر جا که اندیشه ناتوان گردد مادیات هم رو بتباهی می گذارد و بهمین جه. در چنین مواردی اصلاحات معنوی و فکری و اجتماعی بر هر اصلاح دیگر باید مقدم باشد زیرا هر چه در آبادی و عمران بکنند تا مردمی بدان درجه از رشد و شایستگی نرسیده باشند که قدر آنرا بدانند و آنرا نگاه بدارند آن اساس مادی استوار نخواهد ماند و هرچه بسازند در اندک زمانی بیاد ویرانی میرود. بدین جهات مصلحان بزرگ و
Y\
