در فارسی بوداییان را «بدگان» و «بدهان» و حتی «بدهگان» نیز گفته اند. گاهی نیز در فارسی کلمۀ «بتهی» و در جمع «بتهیان» برای بوداییان آمده است . فخر الدین مبار کشاه مرورودی که در ٦٠٢ یا٦٠٣ در گذشته كتاب آداب الحرب والشجاء» دربارۀ ادیرا نام افغانی و جیپال پادشاه معروف هند که محمود غزنوی با او چند جنگ کرده نوشته است که اديرا از جیبال ترسید و بغزنین نزد محمود رفت زیرا که روزی در پیش شاه جییال نشسته بود ، روی سوی او کرد و گفت : ادیرا ، شما گوشت گاو بخورید؟ ادیرا جواب داد که من نخورم اما چون پدرو جد من بخوردندی همچنان باشد که من خورده باشم. شاه جیبال بخشم بسوی او نگریست. ادیرا بترسید که این مرد بتهست و بتهیان از گوشت گاو عار دارند . . . درباره این که سرزمین بوداییان مغرب هند را بدهه می گفته اند اصطخری در كتاب المسالك والممالك در بارۀ بلاد سند نوشته است : آن سرزمین سند و قسمتی از خاک هندو مکران وطوران و بدهة است». ابن حوقل نیز در صورة الارض میگوید: خاك سند... قسمتی از خاك هند و مکران و توران و بده...». در حدود العالم درباره بدهه چنین آمده
- است ابل شهریست از ناحیت ،بدهه آبادان و با نعمت بسیار و اندروی
مسلمانانند . شمس الدین دمشقی در کتاب نخبة الدهر نوشته است : در مغرب مهران ناحیه ایست بنام بدهه و در آنجا گروهی از کافران در بیشه ها و نیزارها سکنی دارند و در شهر قندابیل گرد می آیند .... یاقوت در معجم البلدان در کلمه بدهه نوشته است : « بدهة
