يك طريقه ومسلك خاص ایرانیانست و تازیان هم اگر بیش و و کم آن را پذیرفته اند از ایرانیان پیروی کرده اند. در ایران تصوف و جوانمردی یا فتوت همیشه با هم توأم بوده و بسیاری از بزرگان تصوف ایران بنظم و نثر کتابها و رسایل دربارۀ فتوت بعنوان «فتوت نامه پرداخته اند که تنها سه چهار کتاب و رسالۀ آنها را بزبان تازی نوشته اند و بیشتر فتوت نامها بفارسیست و پیداست باین زبان مینوشته اند تا عوام ایران از آن برخوردار شوند مسلك جوانمردی و فتوت باندازه ای اختصاص بایران دارد که بیشتر اصطلاحات آن در زبان تازی ترجمه تحت اللفظ كلمات فارسیست. دلیل دیگر اختصاص آن بایران اینست که با آن همه رواجی که تصوف ایرانی در هند داشته جوانمردی و فتوت که مخصوص ایرانی و زاده فکر ایرانیان ساکن ایران بوده بهند نرفته است . بوداییان ایران در دوره بعد از اسلام چنان مینماید که کارگزاران تازی و مسلمانان هنگام استیلا بر شمال شرقی ایران قدیم و آسیای مرکزی با بوداییان بلخ و بامیان و نواحی مجاور آن سازش کرده باشند و بگرفتن جزیه که از پیروان دینهای دیگر میگرفته اند بسنده کرده باشند، زیرا که اثر بوداییان در نواحی دور دست نجد ایران تا مدتی پس از صدر اسلام جسته و گریخته دیده میشود . در کتابهای قدیم تازی و پارسی ذکری از بودا و بوداییان هست. نام بودا را بوده» باهای ملفوظ نوشته اند و پیروان وی را «بودهی» و در جمع بودهیه» و در زبان تازی جمع آنرا بدهه» نوشته اند و سرزمین بوداییان را نیز در مغرب هند پاکستان (امروز) «بدهه» می گفتند
