دیگر متبرک میدانستند و در دیرها در جاهای مخصوصی نگاه میداشته اند. از جمله یکی از دندانهای منسوب ببودا را از پیشاورینا گره نزديك جلال آباد امروز برده بودند و در سال ۵۳ میلادی سفیری که از ایران بچین رفته یک دندان بودا را با خود بارمغان برده است. بنا بر اسناد چینی خسرو نخست نوشین روان پادشاه معروف ساسانی هم که ناحیه کابل را گرفته بعضی ازین چیزهای متبرك بودایی را بیغما برده است و از آن جمله کشکولی بوده که از آن بودا میدانستند و بوداییان معتقد بودند باید بموعودهای این دین که در آخر الزمان میآیند برسد. در همین سفر ارمغانی که پادشاه بودایی کابل بخسرو نوشین روان داده کتاب معروف کلیله و دمنه است. اصل این کتاب بزبان سنسکریت نوشته شده و آنرا از قرن پنجم پیش از میلاد میدانند و در زبان سنسکریت نام آن « پنجه تنتره بمعنی پنج در و پنج با بست و آن را از کسی بنام ویشنو سرمنه» میدانند. بعدها یکی از پاندیتها که عصر زندگی او معلوم نیست و « نراینه» نام داشته این کتاب را خلاصه کرده و خلاصه آن همین کلیله و دمنه امروزست که بزبان سنسکریت هیتو پادسه» نام دارد نویسنده این کتاب وانمود می کند که این کتاب را بید پای یا پیل پای نام از برهمنان هند برای تعلیم یکی از شاهزادگان هند نوشته است خسرو نوشین روان که آنرا با خود بایران آورده داده است بزبان پهلوی ترجمه کنند و ظاهراً این مترجم «برزویه» نام داشته و فصلی از خود در آغاز این ترجمه افزوده است و برخی این فصل را از بزرگمهر پسر بختگان که گویند وزیر خسرو بوده است دانسته اند خاورشناس معروف دانمارکی آرتور کریستنسن تحقیق جالبی درین زمینه کرده و ثابت کرده است که خسرو وزیری بدین
