از هوش رفت و او ر ابخانه اش بردند و يك شبانه روز بهمان شعر سماع میکرد و در آن حال در گذشت. دوم آنکه در بارۀ نشانی دهلوی از شاعران معروف پایان قرن دهم و آغاز قرن یازدهم که در دربار جلال الدین محمد اکبر و جهانگیر بسیار مقرب بوده و در ۱۰۱۸ یا ۱۰۲۰ یا ۱۰۲۵ ر گذشته است نوشته اند که در مجلس سماع در حضور جهانگیر آهی کشید و جان سپرد. ازین جا پیداست که حتی در دربار پادشاهان بابری هند ازین گونه سماعها میکرده اند و این گونه نتایج میداده است. شیخ عزیز الله عبدالعزيز بن حسن جونپوری از مشایخ چشتی هند متولد در ۸۹۸ در ۱۵ صفر ۹۷۰ نیز در حال وجد و سماع از جهان رفته است. نکته دیگر اینست که در صحایف ۱۳۶-۱۳۷ از فتوت نامهای فارسی و عربی ذکر رفته است و در آنجا ذکر از کتاب تحفة الاخوان في خصايص الفتيان تأليف كمال الدین عبدالرزاق کاشانی عارف مشهور در گذشته در ۳ محرم ٧٣٦ و روایت دیگر آن بفارسی و فتوت نامۀ دیگری که بزبان فارسی نوشته کرده ام. آقای احمد ناجی القیسی از دانشمندان عراق در حواشی که بر کتاب الفتوه تألیف ابن معمار چاپ بغداد(ص۳۱۰) نوشته نادانسته این گفته مرا رد کرده و نوشته است که مرحوم بهار در كتاب سبک شناسی خود ج ۳ ص ۱۹۸ يك فتوتنامه را که بخط آقای علی اصغر حکمت نزد او بوده است از بهاءالدین نامی میداند . آقای احمد گلچین معانی در شمارۀ اخیر فرهنگ ایران زمین ( ج ١١ ص ٩٤) همین گفته را مکرر کرده است . شکی نیست که بهار شاعر بسیار توانایی بود و تا زنده بود همانند نداشت اما در تاریخ گاهی با دست تهی بمیدان می آمد و در اظهار عقیده ۲۱۴
