هند و افغانستان بیشتر رواج داشته است دوم فرقۀ نقشبندی بوده است که مشایخ نخستین آنرا پیش از بهاءالدین نقشبند خواجگان و این طریقه را طریقهٔ خواجگان میگفته اند و از زمان بهاء الدین نقشبند بنام نقشبندی معروف شده است. در اواخر قرن دهم و اوایل قرن یازدهم پیشوای این طریقه در هند شیخ احمد سرهندی بوده که چون در قرن یازدهم هم زیسته است او را مجدد الف ثانی لقب داده اند و پس از آن نقشبندیان هند بنام مجددی معروف شده اند و سپس طریقه مجددی از هند بافغانستان نیز رفته است. در ماوراءالنهر پیشوای نقشبندیان در قرن یازدهم ابو اسحق جویباری بوده و طریقه جویباری که هنوز در آن سرزمین هست بدو منسوبست . طریقه نقشبندی تنها در قرن دهم بکردستان و آسیای صغیر رفته است. از يك طرف شعبه ای از آن از قرن هشتم بنام طریقه خلوتی معروف شده و در قرن دهم بآسیای صغیر و کردستان رفته و از قرن دوازدهم ببعد که شیخ خالد پیشوای نقشبندیان کردستان بوده طریقه خالدی پیدا شده است بکتاشیان و دمرداشیان آسیای صغیر وسوریه و مصر نیز بیشتر پیر و تعلیمات نقشبندیان بوده اند. طریقه نقشبندی بشمال افریقا نیز رفته و اينك نه تنها در میان تازیان آن نواحی بلکه در میان زنگیان و سیاه پوستان افریقا هنوز بیش و کم رواج دارد + طریقه چشتی نخست در خراسان و ماوراءالنهر رواج کامل داشته و از آنجا بهند رفته و سپس در مشرق ایران یعنی در خراسان و ماوراءالنهر از رواج آن کاسته شده و تنها در افغانستان باقی مانده و اينك هنوز مهمترین طریقۀ تصوف هند و پاکستان بشمار می رود . قلمرو طریقه کبروی مدتها سرزمین ایران بوده و بسیاری از ١٩٨
