سال ۹۵۸ که بحج رفته نسخه تازی این کتاب را در دمشق یافته و آنرا بنام شاه طهماسب صفوی (٩٣٠-٩٨٤) ترجمه کرده است . ترجمه دیگری هم از ملا محمد باقر مجلسی سابق الذکر در دستست که کرار آدر طهران و شهرهای دیگر چاپ کرده اند. نام بودا را در کتابهای فارسی و عربی قرنهای اول اسلام بوده» و «بوذسف» نوشته اندو بوداییان را باختلاف «بديه» و«بوذسفیه» و مفرد آنرا « بدهی» و جمع آنرا «بده» آورده اند. کلمهٔ « بوده را بسكوندال وهای ملفوظ تلفظ میکرده اند و احتمال نزديك بيقین میرود که کلمه «بت زبان فارسی از نام بودا آمده باشد. در کتابهای جغرافیای قدیم سرزمین بوداییان و بت پرستان را بدهد» نام داده اند ازینجا پیداست که ایرانیان لا اقل در دوره ساسانی و در آغاز دوره اسلامی از بودا و بودایی کاملا آگاه بوده اند و این نیز بسیار طبیعیست زیرا که ایران و هندوستان از روزی که دو شعبه نژاد آریایی با هم از دامنه های تیانشان یا دامنه های هندو کش و یا پامیر بسوی کشورهایی که امروز در آن هستند فرود آمده اند همواره همسایه دیوار بدیوار یکدیگر بوده اندوهرگز رابطه آنها بریده نشده است و همین سبب شده است که اندیشه آریاییان هندی و آریاییان ایرانی در سراسر این دوره با یکدیگر پیوستگی و نزدیکی کامل داشته است . مهمترین مراحل نزدیکی آن نخست نفوذ عقاید بودایی در افکار پیش از اسلام ایران و سپس رواج این افکار در تصوف یعنی فلسفه مخصوص بآریاییان آسیاییست پیش ازین گفتم که دو آیین بودا و زردشت چندان از یکدیگر فاصله زمانی نداشته اند زردشت خود بنابر تازه ترین تحقیقات در قرن هشتم پیش از میلاد میزیسته و آخرین کسی که تاریخ بنام بودا نشان 17
