در مناقب العارفين حتى اشاره باین رفته است که مدت ذکر و سماع نباید بیش از يك ساعت باشد و در میان آن میتوان وقفه ای قرار داد . ذكر وسماع نه تنها در طریقه مولوی رواج داشته است، بلکه از آغاز در همۀ طرق تصوف ایران معمول بوده است و از کتاب التعرف ابوبکر کلابازی ببعد در همه کتابهای تصوف در آن بحث کرده اند درین زمینه تنها صوفیه در کتابهای تصوف سخن نرانده اند بلکه بسیاری از فقهای مذهب شیعه و بیشتر دانشمندان اهل سنت در کتابهای فقه ابواب خاصی در حلیت یا حرمت سماع دارند. از آن جمله حجة الاسلام امام غزالی در دو کتاب معروف خود احیاء علوم الدین و کیمیای سعادت درین زمینه بحث کرده و وی از جمله کسانیست که سماع را مباح دانسته است فقهای طریقۀ شافعی نیز باوی هم عقیده بوده اند . برخی از مشایخ تصوف کتابها و رسایل مستقل درین زمینه نوشته اند چنانکه یکی از نخستین مؤلفان تصوف در ایران ابو عبدالرحمن محمد ابن حسین بن موسی بن خالد بن سالم بن رواية بن سعيد بن قبيصة بن سراقه ازدی سلمی نیشابوری که در روز سه شنبه دهم جمادى الاخرة ٣٢٥ ولادت یافته و در سوم شعبان ٤١٢ در گذشته رساله ای یا کتابی جداگانه درین زمینه نوشته است سلمی از بزرگان دانشمندان زمان خود بوده و مؤلفات فراوان در تفسیر و حدیث و تصوف داشته و معروفترین آنها كتاب طبقات الصوفیه است که قدیم ترین کتاب موجود درین زمینه است و احوال واقوال مشایخ بزرگ را در آن گرد آورده و عارف مشهور عبدالله انصاری مطالب آنرا در مواعظ خود در هرات تقریر کرده و ١٢٥
