آزمون بر آمده و شایستگی خود را برای ارتقا بدرجه بالاتر نشان داده بودند درجات در فرق مختلف تفاوت داشته و در بیشتر از فرقها هفت درجه بوده است. در برخی تنها چهار درجه بوده و پیداست تقلید از درجات چهارگانه مانویان یعنی استاد و شاگرد و برگزیده و شنونده بوده است . از دشواریهای طی مراحل در برخی از فرق تصوف ایران بیشتر و آيين آگاهی داریم از آن جمله میدانیم ورود بحلقه مولویان مراسم و خاصی داشته است می بایست تا هزار و يك روز کارهای پست را انجام دهند و این مدت را بچند چله تقسیم می.کردند. پس از هزار و يك روز جامه مخصوص این طریقه را بایشان می پوشانیدند. هر يك را در حجره ای جای میدادند و ریاضتهای خاصی برای او مقرر میکردند و می بایست منتظر موقعی بشوند که «حلولی» درو پیدا شود و این حالت تنها پس از ذکر و سماع و رقص و ریاضت پیش می آمد . همین سلسله مولوی چنانکه اشاره رفت جامه مخصوص داشته و تاج نمدی که شکافی نداشته بر سر می گذاشته اند و مشایخ سلسله دستاری برگرد آن تاج می بستند و ذکر وفکر ومراقبه و اوراد وسماع وحلقه ذکر جلی و خفی برای همه معمول بوده است و درین مراسم دف می زده اند. هزار و يك روز خدمت تازه واردان را بدین گونه قسمت می:کردند چهل روز خدمت چهار ،پایان چهل روز کناسی فقیران ، چهل روز آبکشی چهل روز فراشی چهل روز هیزم ،کشی چهل روز ١٠٢
