برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۸۶

	بیآور سپاه ودرفش مرا			همان تخت وزرّینه کفش مرا
	همی باش بر پیش پرده سرای			برخورشید تابان برآید زجای		۱۰۳۰
	گرایدون که پیروز باشم بجنگ			به آوردگه بر نیآرم درنگ
	وگر خود دگر گونه گردد سخن			تو زاری نساز ونژندی مکن
	میآئید یکتن به آوردگاه			مسازیم جستن سوی رزم راه
	یکایک سوی زابلستان شوید			از ایدر بنزدیک دستان شوید
	تو خرسند گردان دل مادرم			چنین راند ایزد قضا بر سرم		۱۰۳۵
	بگویش که تو دل بمن بر مبند			مشور جاودان بهر جاتم نژند
	کس اندر جهان جاودانه بماند			زگردون مرا خود بهانه نماند
	بسی شیر ودیو وپلنگ ونهنگ			تبه شد زچنگم بهنگام جنگ
	بسی بارهٔ دژ دیدم پست			نیآورد کس دست من زیر دست
	در مرگ آنکس بکوید که پای			به اسپ اندر آرد بجنبد زجای		۱۰۴۰
	اگر سال گردد فزون از هزار			همین است راه وهمین است کار
	نگه کن بجمشید شاه بلند			همان نیز طهموث دیو بند
	بگیتی بریشان نماند وبگشت			مرا نیز بر ره بباید گذشت
	چو خرسند گردد بدستان بگوی			که از شاه گیتی مبرتاب روی		۱۰۴۵
	اگر جنگ سازد تو سستی مکن			چنان رو که او راند از بن سخن
	همه مرگرائیم پیر وجوان			بگیتی نماند کسی جاودان
	زشب نیمهٔ گفت سهراب بود			دگر نیمه آسایش وخواب بود

افگندن سهراب رستمرا

	چو خورشید رخشان برآورد سر			سیه زاغ پرّان فرو برد پر
	تهمتن بپوشید ببر بیان			نشست از بر اژدهای دمان		۱۰۵۰
	سپهرا دو فرسنگ بد در میان			کشادن نیارست یکتن میان

۸۰