برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۷۴

	بدو گفت که آن شاه ایران بود			که بردگهش پیل وشیران بود
	وز آنپس بدو گفت بر میمنه			سواران بسیار وپیل وبنه
	سراپردهٔ بر کشیده سیاه			رده گردش اندر ستاده سپاه
	بگرد اندرش خیمه زاندازه پیش			پس پشت پیلان وبالا زپیش
	زده پیش او پیل پیکر درفش			بنزدش سواران زرّینه کفش		۷۴۰
	چنین گفت که آن طوس نوذر بود			درفشش کجا پیل پیکر بود
	بپرسید که آن سرخ پرده سرای			سواران بسی گردش اندر بپای
	یکی شیر پیکر درفش بزر			درفشان یکی درمیانش گهر
	پس پشتش اندر سپاهی گران			همه نیزه داران وجوشن وران
	که باشد مرا نام او بازگوی			بکژّی میآور تباهی بروی		۷۴۵
	چنین گفت که آن فرّ آزادگان			سپهدار گودرز کشوادگان
	سپه کش بود گاه کینه دلیر			دو چه پور دارد چو پیل وچو شیر
	که با او نکوشد دلاور نهنگ			نه از دشت ببر ونه از که پلنگ
	بپرسید که آن سبز پرده سرای			یکی لشکری گشن پیشش بپای
	یکی تخت پرمایه اندر میام			زده پیش او اختر کاویان		۷۵۰
	بروبر نشسته یکی پهلوان			ابا فرّ وبا سفت ویال گوان
	از آن کس که بر پای پیشش برست			نشته بیک سر ازو برتر است
	یکی باره پیشش ببالای اوی			کمندی فروهشته بر پای اوی
	بدو هر زمان بر خروشد همی			تو گوئی که دریا بجوشد همی
	بسی پیل برگستواندار پیش			همی جوشد آن مرد برجای خویش		۷۵۵
	به ایران نه مردی ببالای اوی			نه بینم همی اسپ همتای اوی
	درفشش ببین اژدها پیکرست			بر آن نیزه بر شیر زرّین سرست
	هجیر آنگهی گفت با خویشتن			که گر من نشان گو پیلتن
	بگویم بدین نیکدل شیر مرد			زرستم برآرد بناگاه گرد
	از آن به نباشد که پنهان کنم			زگردن کشان نام او بغگنم		۷۶۰

۶۸