برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۵۳

	فرستمت چندان که باید سپاه			تو بر تخت بنشین وبر نه کلاه
	بتوران چو هومان وچون بارمان			دلیر وسهبد نبد بی گمان
	فرستادم اینک بنزدیک تو			که باشند یکچند مهمان تو
	اگر جنگ جوئی تو جنگ آورند			جهان بر بداندیش تنگ آورند
	چنین نامه وخلعت شهریار			ببردند با اسپ واستر ببار		۲۳۵
	پس آمد بسهراب از ایشان خبر			پذیره شدنرا ببستش کمر
	بشد با نیا پیش هومان چو باد			سپه دید چندان دلش گشت شاد
	چو هومان ورا دید با یال وکفت			فرو ماند یکبار ازو در شکفت
	بدو داد پس نامهٔ شهریار			ابا هدیه وآلت کارزار
	همان نیز بیدار دو پهلوان			بگفتند پیغام شاه جهان		۲۴۰
	جهانجوی چون نامهٔ او بخواند			ازآنجایگه تیز لشکر براند
	بزد کوس وسوی ره آورد روی			جهان پر از لشکر وهای وهوی
	کسی را نبد تاب با او بچنگ			اگر شیر پیش آمدش گر نهنگ
	سوی مرز ایران سپهرا براند			همی سوخت آباد وچیزی نماند

رسیدن سهراب بدژ سفید

	دژی بود کس خواندندی سفید			بدآن دژ بد ایرانیانرا امید		۲۴۵
	نگهبان دژ رزم دیده هجیر			که با زور ودل بود وبا تیغ وتیر
	هنوز آن زمان گژدهم خورد بود			بخردی گراینده وگرد بود
	یکی دخترس بود گرد وسوار			عنان را پیچ واسپ افگن ونامدار
	چو سهراب نزدیک آن دژ رسید			هجیر دلاور مرورا بدید
	نشست از بر بادپای چو گرد			ز دژ رفت پویان بدشت نبرد		۲۵۰
	چو سهراب جنگاور اورا بدید			برآشفت وشمشیر کین برکشید
	زلشکر برون تاخت برسان باد			چنین گفت کای داده جانت بباد
	تو تنها بجنگ آمدی خیره خیر			کنون پای دار و عنان سخت گیر

۴۷