برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۴۷

	چنین داد پاسخ که تهمینه‌ام			تو گوئی که از غم بدو نیمه‌ام
	یکی دخت شاه سمنگان منم			ز پشت هژبر و پلنگان منم
	بگیتی ز شاهان مرا جفت نیست			چو من زیر چرخ کبود اندکیست
	ز پرده برون کس ندیده مرا			نه هرگز کس آوا شنیده مرا
	بکردار افسانه از هر کسی			شنیدسته‌ام داستانت بسی		۹۵
	که از دیو و شیر و و پلنگ و هننگ			نترسی و هستی چنین تیزچنگ
	شب تیره تنها بتوران شوی			بگردی بر آن مرز و هم نغنوی
	بتنها یکی گور بریان کنی			هوا را بشمشیر گریان کنی
	بدرّد دل شیر و چرم پلنگ			هرآنگه که گرز تو بیند بچنگ
	برهنه چو تیغ تو بیند عقاب			نیارد بنخچیر کردن شتاب		۱۰۰
	نشان کمند تو دارد هزبر			ز بیم سنان تو خون بارد ابر
	چو این داستانها شنیدم ز تو			بسی لب بدندان گزیدم ز تو
	بجستم همی کتف و یال و برت			برین شهر کرد ایزد آبشخورت
	تراام کنون گر بخواهی مرا			نه بیند جزین مرغ و ماهی مرا
	یکی آن که بر تو چنین گشته‌ام			خرد را ز بهر هوا هشته‌ام		۱۰۵
	و دیگر که از تو مرا کردگار			نشاند یکی پورم اندر کنار
	مگر چون تو باشد بمردی و زور			سپهرش دهد بهره کیوان و هور
	سه دیگر که اسپت بجای آورم			سمنگان سراسر بپای آورم
	سخنهای آن ماه آمد به بن			تهمتن سراسر شنید آن سخن
	چو رستم بر آنسان پری چهره دید			ز هر دانشی نزد او بهره دید		۱۱۰
	و دیگر که از رخش داد آگهی			ندید ایچ فرجام جز فرّهی
	بفرمود تا موبدی پرهنر			بیآید بخواهد ورا از پدر
	چو بشنید شاه این سخن شاد شد			بسان یکی سرو آزاد شد
	بدآن پهلوان داد مر دخت خویش			بر آنسان که بودست آئین و کیش
	بخشنودی و رای و فرمان اوی			بخوبی بیآراست پیمان اوی		۱۱۵

۴۱