برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۲۷۶

	بایران پس از رستم پیلتن			سرافراز لشکر منم ز انجمن
	نبیره منوچهر شاه دلیر			که گیتی بتیغ اندر آورد زیر		۱۲۳۵
	منم پور نوذر جهان شهریار			ز تخم فریدون منم یادگار
	همان شیر پرخاشجویم بجنگ			بدرّم دل پیل و چرم پلنگ
	همی بی من آئین و رای آورید			جهانرا بنو کدخدای آورید
	نباشم برین کار همداستان			ز خسرو مزن پیش من داستان
	جهاندار کز تخم افراسیاب			نشانیم بخت اندر آید بخواب		۱۲۴۰
	نخواهیم شاه از نژاد پشنگ			فسیله نه خرّم بود با پلنگ
	تو این رنجها را که بردی برست			که خسرو جوانست و کند اورست
	کسی کو بود شهریار زمین			هنر باید و گوهر و فرّ و دین
	فریبرز فرزند کاوُس شاه			سزاوارتر زو بتخت و کلاه
	بهرسو ز دشمن ندارد نژاد			همش فرّ و برزست همش مهر و داد		۱۲۴۵
	دژم گیو برخاست از پیش اوی			که خام آمدش دانش و کیش اوی
	بدو گفت کای نامور نیم طوس			نباید که پیچی گه زخم کوس
	چو بینی سنانهای گودرزیان			ازین سود جستن سر آرد زیان
	بسی رنج بردیم هر دو بهم			کنون دادی آنرا بباد و بدم
	ترا گر بدی فرّ و رای درست			از البرز شاهی نبایست جست		۱۲۵۰
	از افسر سر تو از آن شد تهی			که نه مغز داری نه رای بهی
	کسی را دهد تخت شاهی خدای			که با فرّ و برزست و با هوش و رای
	بگفتش سخنها ازینسان درشت			بتندی از آنجای بنمود پشت
	بیآمد بگودرز کشواد گفت			که فرّ و خرد نیست با طوس جفت
	دو چشمش تو گوئی نه بیند همی			فریبرز را بر گزیند همی		۱۲۵۵
	بایوان نباشد چو خسرو نکار			نه بر زین زرّین چنو شهریار
	بایران نیآمد چو خسرو سوار			نه بر تخت با طوق و با گوشوار

۲۷۰