برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۲۶۱

	اگر آهنین کوهی ای یکسوار			چو مور اندر آیند گردت هزار
	کنند آن زره در برت چاک چاک			چو مردار بی سر کشندت بخاک
	یکی داستان زد هژبر دمان			که چون بر گوزنی سر آرد زمان		۸۸۵
	زمانه همی دم برو بشمرد			بیآید دوان پیش من بگذرد
	زمان آوریدت کنون پیش من			همان پیش آن نامدار انجمن
	از آنپس بغرّید گیو سترگ			سر سرکشان پهلوان بزرگ
	که ای ترک بد گوهر دیوزاد			که چون تو سپهبد بگیتی مباد
	بکین سیاوش مرا دیدهٔ			همانا که زخمم پسندیدهٔ		۸۹۰
	که چندان بزرگان هم از ترک و چین			که شد کشته بر دست من روز کین
	بتاراج دادم همه خان تو			گزند آمد از من ابر جان تو
	دو مهتر زنت بود بر انجمن			اسیر آوریدم کشان از ختن
	یکی خواهرت بود و دیگر زنت			که لرزان بدندی بجان و تنت
	دو ترک دژم را چون من دیدمش			بکهتر یکی بنده بخشیدمش		۸۹۵
	نمودی بمن پشت همچون زنان			برفتی غریوان و هویه کنان
	ترا خود همی مرد باید چو زن			میان یلان لاف مردی مزن
	کزین ننگ تا جاودان مهتران			بگریند با رود و رامشگران
	که تنها همی گیو خسرو ببرد			همه نامتان ننگ باید شمرد
	و دیگر بزرگان روی زمین			چه فغفور و قیصر چه خاقان چین		۹۰۰
	بزرگان و خویشان کاؤس شاه			دلیران و گردان زرّین کلاه
	همه دخت رسم همی خواستند			همی بر دلش خواهش آراستند
	بدامادیش کس فرستاد طوس			تهمتن برو کرد چندین فسوس
	تهمتن ز پیمانشان سر بتافت			از ایشان سزاوار خود کس نیافت
	بگیتی نگه کرد رستم بسی			ز گردان پسندش نیآمد کسی		۹۰۵
	بمن داد رستم گزین دخترش			که بودی گرامیتر از افسرش
	مهین دخت بانو گشسپ سوار			بمن داد گردنکش نامدار

۲۵۵