برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۲۴۷

	بگودرز گفت ای جهان پهلوان			دلیر و سرافراز و روشن روان
	کمندی و اسپی مرا یار بس			نشاید کشیدن بدآن مرز کس		۵۵۵
	چو مردم برم خواستار آیدم			و از آنپس مگر کارزار آیدم
	کمندی بفتراک و اسپی روان			پرند آوری جامهٔ هندوان
	مرا دشت و کوهست یکچند جای			مگر پیشم آید یکی رهنمای
	نشاید که در شهرها بگذرم			مرا باز دانند کیفر خورم
	بپیروز بخت جهان پهلوان			نیآیم بجز شاد و روشن روان		۵۶۰
	تو مر بیژن خورد را در کنار			بپرور نگهدارش از روزگار
	بیآموزش آرایش رزم را			نشاید مگر رزم یا بزم را
	بدین کودکی آن ازو دیده‌ام			ز مردی که او را پسندیده‌ام
	تو بدرود باش و مرا یاد دار			و آنرا ز درد من آزاد دار
	ندانم که دیدار باشد جزین			که داند چنین جز جهان آفرین		۵۶۵
	چو شوئی ز بهر پرستش رخان			بمن بر جهان آفرین را بخوان
	که اویست برتر ز هر برتری			همان بندهٔ اوست هر مهتری
	نه بی رای او گردد این روز گرد			نه بی امر او باشد این خواب و خورد
	زمین و زمان وآسمان آفرید			توانائی و ناتوان آفرید
	بدویست امّید بدویست باک			خداوند آب آتش و باد و خاک		۵۷۰
	مگر باشدم یاور و رهنمای			بنزدیک آن نامور کدخدای
	پدر پیر سر بود و برنا دلیر			دهن جنگ را باز کرده چو شیر
	ندانست کش باز بیند دگر			ز رفتن دلش گشت زیر و زبر
	فرود آمد از باره گیو دلیر			ببوسید دست سرافراز شیر
	پدر تنگ بگرفت اندر برش			فراوان ببوسید روی و سرش		۵۷۵
	بیزدان بنالید گودرز پیر			که یا دادگر مرمرا دست گیر
	سپردم ترا هوش و جان و روان			چنین نامبردار پور جوان
	مگر کشور آید ز تنگی رها			بمن باز بخشش تو ای پادشا

۲۴۱