برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۱۹۳

	چو زو این کژی آشکارا شود			که ناچار دل بی مدارا شود
	از آنپس نگوهش نباشد زکس			مکافات بد جز بدی نیست پس		۲۰۸۰
	چنین گفت گرسیوز کینه جوی			که ای شاه بینا دل وراست گوی
	سیاوش بدآن آلت وفرّ وبرز			بدآن ایزدی دست وآن تیغ وگرز
	بیآید بدرگاه تو با سپاه			شود بر تو بر تیره خورشید وماه
	سیاوش نه آنست کش دید شاه			همی زآسمان بر فرازد کلاه
	فرنگیس را هم ندانی تو باز			تو گوئی شدست از جهان بی نیاز		۲۰۸۵
	سپاهت بدو باز گردد همه			بترسم که باشی شبان بی رمه
	سپاهی که شاهی ببیند چنوی			بدآن بخش وآن رای وآن ماه روی
	نخواهند ازین پس بشاهی ترا			بره گاه اورا وماهی ترا
	ودیگر که از شهر آباد اوی			چنان بوم فرخنده بنیاد اوی
	تو خواهی که ایدر مرا بنده باش			بخواری وزاری سر افگنده باش		۲۰۹۰
	ندیدست کس خفته با پیل شیر			نه آتش دمان از بر وآب زیر
	اگر بچّهٔ شیر ناخورده شیر			بپوشد کسی در میان حریر
	دهد نوش اورا زشیر وشکر			همیشه ورا پروراند ببر
	بگوهر شود باز جون شد بزرگ			نترسد از آهنگ پیل سترگ
	پس افراسیاب اندر آن بسته شد			غمی گشت واندیشه پیوسته شد		۲۰۹۵
	همی از شتابش به آمد درنگ			که پیروز باشد خداوند سنگ
	ستوده نباشد سر باد سار			برین داستان زد یکی هوشیار
	که گر باد خیره بجستی زجای			مگر یافنی چهر ودست وپای
	سبکسار مردم نه والا بود			وگر چه گوی سرو بالا بود
	برفتند پیچان ولب پر سخن			پر از کین دل از روزگار کهن		۲۱۰۰
	بر شاه رفتی زمان تا زمان			بداندیش گرسیوز بدگمان
	زهر گونه رنگ اندر آمیختی			دل شاه توران بر انگیختی
	چنین تا برآمد بدین روزگار			پر از درد وکین شدل شهریار

۱۸۷