برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۱۸۰

	بگویم ترا بودنیها درست			از ایوان وباغ اندر آیم نخست
	بدآن تا نگوئی چو بینی چنان			که این بر سیاوش چرا بد نهان
	تو ای گرد پیران بسیار هوش			بدین گفتها پهن بکشای گوش
	فراوان برین نگذرد روزگار			که بیکار بیدار دل شهریار
	کند راز کشته مرا بی گناه			کسی دیگر آید بدین تاج وگاه		۱۷۸۰
	تو پیمان همی داری وراه راست			ولیکن فلکرا جز آن است خواست
	زگفتار بد گوی واز بخت بد			برین بر چنان بی گناه بد رسد
	بر آشوبد ایران وتوران بهم			زکینه شود زندگانی دژم
	پر از رنج گردد سراسر زمین			زمانه شود پر زشمشیر کین
	زبس زرد وسرخ وسیاه وبنفش			کز ایران بتوران ببینی درفش		۱۷۸۵
	بسی غارت وبردهٔ خواسته			پراگندن گنج آراسته
	بسا کشورا کآن بپای ستور			بکوبند وگردد بجوی آب شور
	سپهدار توران زکردار خویش			پشیمان شود هم زگفتار خویش
	پشیمانی آنگه نداردش سود			که بر خیزد از بوم آباد دود
	از ایران وتوران برآید خروش			جهانی زخون من آید بجوش		۱۷۹۰
	جهاندار بر چرخ چون این نوشت			بفرمان او بر دهد هر چه کشت
	بیآ تا بشادی دهیم وخوریم			چو گاه گذشتن بود بگذریم
	چه بندی دل اندر سرای سپنج			چه نازی بگنج وچه نالی زرنج
	کز آن گنج دیگر کسی بر خورد			جهاندیده دشمن چرا پرورد
	چو بشنید پیران واندیشه کرد			زگفتار او شد دلش پر زدرد		۱۷۹۵
	همی گفت کز من بد آمد بمن			گر او راست گوید همی این سخن
	بلا من کشیدم بتوران زمین			پراگندم اندر جهان تخم کین
	که اورا بتوران کشیدم برنج			سپردم بدو کشور وتاج وگنج
	شنودم همه پاک گفتار شاه			چنین گفت با من همی گاه گاه
	وز آنپس چنین گفت با او بمهر			که از جنبش وکار گردان سپهر		۱۸۰۰

۱۷۴