برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۱۷۶

از آن پادشاهی خروشی بخاستکه گفتی شب رستخیزست راست۱۶۸۰ زبس رامش ونالهٔ چنگ ونایتو گفتی همی دل بجنبد زجای بجائی رسیدند که آباد بودیکی خوب فرخنده بنیاد بود بیک روی دریا بیک روی کوهبیک روی نخچیر دور از گروه درختان بسیاو وآب روانهمی شد دل سال خورده جوان سیاوش بپیران سخن بر کشادکه اینت بر وبوم فرّخ نهاد۱۶۸۵ بسازم من ایدر یکی خوب جایکه باشد بشادی مرا دلگشای برآرم یکی شارسان فراخفراوان بدو اندرون باغ وکاخ نشستنگهی بر فرازم بماهچنان جون بود در خور تاج وگاه بدو گفت پیران کای خوبرایبرآن رو که اندیشه آید بجای چو فرمان دهی همچنانت که خواستبر آرم یکی جای تا ماه راست۱۶۹۰ نخواهم که باشد مرا بوم وگنجزمان وزمین از تو دارم سپنج سیاوش بدو گفت کای بختیاردرخت بزرگی تو آری ببار مرا گنج وخوبی همه آن تستبهر جای رنج تو بینم نخست یکی شهر سازم بدین جای منکه خیره بماند بدو انجمن

ساختن سیاوش گنگ دژرا

کنون برکشایم در داستانسخنهای شایستهٔ باستان۱۶۹۵ زگنگ سیاوخش گویم سخنوز آن شهر وآن داستان کهن برو آفرین کو چهان آفریدابا آشکارا نهان آفرید خداوند دارنده هست ونیستهمه چیز جفتست وایزد یکیست بپیغمبرش برکنیم آفرینبیارانش بر بیک همچنین که گیتی تهی ماند از آن راستانتو ایدر ببودن مزن داستان۱۷۰۰ کجا آن سرگاه شاهنشهانکجا آن دلاور گزیده مهان کجا آن حکیمان ودانندگانهمان رنج بردار خوانندگان