برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۱۵۲

	ببر آن همه باز بر پیش اوی			بگویش که مارا چه آمد بروی
	بفرمود بهرام گودرز را			که این نامور لشکر ومرزرا
	سپردم ترا حلمه با پیل وکوس			بمان تا بیآید سپهدار طوس
	بدو ده تو این لشکر وخواسته			همه کارها یکسر آراسته
	یکایک بروبر شمر هرچه هست			زگنج وزتاج وزتخت نشست		۱۱۱۵
	چو بهرام بشنید گفتار اوی			دلش گشت پیچان زکردار اوی
	ببارید خون زنگهٔ شاوران			بنغرید بر بوم هاماوران
	پر از غم نشستند هر دو بهم			روانشان زگفتار او شد دژم
	بدو گفت بهرام کین رای نیست			ترا بی پدر جهان جای نیست
	یکی نامه بنویس نزدیک شاه			دگر باره زو پیلتن را بخواه		۱۱۲۰
	اگر جنگ فرمان دهد جنگ ساز			سخن کوته است او نگیری دراز
	گر آرام گیری سخن تنگ نیست			ترا پوزش اندر پدر ننگ نیست
	مرا گر فرستی بنزدیک اوی			برافروزم آن جان تاریک اوی
	دلت گر چنین رنجه گشت از نوا			رها کن نه جنگست بر تو روا
	بنامه جز از جنگ فرمانش نیست			نگفتست کاری که درمانش نیست		۱۱۲۵
	بفرمان کاؤس جنگ آوریم			جهان بر بداندیش تنگ آوریم
	مکن خیره اندیشه بر دل دراز			سر او بچربی بدام آر باز
	مگردان بما بر دژم روزگار			چو آمد درخت بزرگی ببار
	پر از خون مکن دیده وتاج وتخت			مخوشان دل خسروانی درخت
	چگونه بود بی تو تخت وکلاه			سیاه ودر وپرده وبارگاه		۱۱۳۰
	سر ومغز کاؤس آتشگده است			همان مایه وجنگ او بیهده است
	وگر آسمانی جز این است راز			چه باید کشیدن سخنها دراز
	نپذرفت از آن دو خردمند پند			دگر گونه بد رای چرخ بلند
	چنین داد پاسخ که فرمان شاه			بر آنم که برتر زخورشید وماه
	ولیکن بپیمان یزدان دلیر			نباشد زخاشاک تا پیل وشیر		۱۱۳۵

۱۴۶