برگه:Shahnameh-Jules Mohl-02.pdf/۱۲۷

سیاوش بیآمد به آتش فرازهمی گفت با داور بی نیاز مرا ده بدین کوه آتش گذررها کن تنم را زشرم پدر چو زینگونه بسیار زاری نمودسیهرا برانگیخت بر سان دود خروشی درآمد زدشت وزشهرغم آمد جهانرا از آن کار بهر۵۳۵ از آن دشت سودابه آوا شنیداز ایوان ببام آمد آتش بدید همیخواست کورا بد آید برویهمی بود جوشان وبا گفتگوی جهانی نهاده بکاؤس چشمزبان پر زدشنام ولب پر زخشم سیاوش سیهرا به آتش بتاختتو گوئی که اسپش بآتش بساخت زهر سو زبانه همی بر دمیدکسی خود واسپ سیاوش ندید۵۴۰ یکی دشت با دیدگان پر زخونکه تا او زآتش کی آید برون زآتش برون آن آزاد مردلبان پر زخنده ورخ همچو ورد چو اورا بدیدند برخاست غوکه آمد برون زآتش آن شاه نو چنان آمد اسپ وقبا وسوارکه گفتی سمن داشت اندر کنار اگر آب بود نمی تر شدیزترّی همه جامه بی بر شدی۵۴۵ چو بخشایش پاک یزدان بوددم آتش وباد یکسان بود چو زآن کوه آتش بهامون گذشتخروشیدن آمر زشهر وزدشت سواران لشکر برانگیختندهمه دشت پیشش درم ریختند یکی شادمانی شد اندر جهانمیان کهان ومیان مهان همی داد مژده یکیرا دگرکه بخشود بر بیگنه دادگر۵۵۰ همی کند سودابه از خشم مویهمی ریخت آب وهمی شست روی چو پیش پدر شد سیاوخش پاکنه دود ونه آتش نه گرد ونه خاک فرود آمد از اسپ کاؤس شاهپیاده سپهبد پیاده سپاه سیاوش به پیش جهاندار پاکبیآمد بمالید رخرا بخاک که از تفّ آن کوه آتش برستهمه کامهٔ دشمنان گشت پست۵۵۵ بدو گفت شاه ای دلیر وجوانکه پاکیزه تخمی وروشن روان