برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۵۹

	سپاهی و شهری بکردار کوه			سراسر بجنگ اندرون هم‌گروه		۴۷۰
	ازان شهر روشن یکی تیره گرد			برآمد که خورشید شد لاجورد
	هم از رشک ضحاک شد چاره‌جوی			ز لشکر سوی کاخ بنهاد روی
	به آهن سراسر بپوشید تن			بدان تا نداند کس از انجمن
	برآمد یکایک بکاخ بلند			بدست اندرون شست یازی کمند
	بدید آن سیه نرگس شهرِناز			پر از جادوئی با فریدون براز		۴۷۵
	دو رخساره روز و دو زلفش چو شب			گشاده بنفرینِ ضحاک لب
	بدانست کان کار هست ایزدی			رهائی نیابد ز دستِ بدی
	بمغز اندرش آتش رشک خاست			بایوان کمند اندر افکند راست
	نه از تخت یاد و نه جان ارجمند			فرود آمد از بام کاخ بلند
	همان تیز خنجر کشید از نیام			نه بکشاد راز و نه بر گفت نام		۴۸۰
	بچنگ اندرون آبگون دشنه بود			بخون پری چهرگان تشنه بود
	ز بالا چو پی بر زمین بر نهاد			بیامد فریدون بکردار باد
	بدان گرزه گاو سردست برد			بزد بر سرش ترگ او کرد خرد
	بیامد سروش خجسته دمان			مزن گفت کو را نیامد زمان
	همیدون شکسته به‌بندش چو سنگ			به‌بر تا دو کوه آیدت پیش تنگ		۴۸۵
	به کوه اندرون به بود بند اوی			نیاید برش خویش و پیوند اوی
	فریدون چو بشنید ناسود دیر			کمندی بیاراست از چرم شیر
	به بندی ببستش دو دست و میان			که نگشاید آن بند پیلِ ژیان
	نشست از بر تخت زرین اوی			بیفگند ناخوب آئین اوی
	بفرمود کردن بدر بر خروش			که هر کس که دارید بیدار هوش		۴۹۰
	نباید که باشید با ساز جنگ			نه زین باره جوید کسی نام و ننگ
	سپاهی نباید که با پیشه‌ور			بیکروی جویند هر دو هنر
	یکی کارورز و یکی گرزدار			سزاوار هر کس پدیدست کار
	چو این کار او جوید او کار این			پر آشوب گردد سراسر زمین

۵۵