برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۲۶۹

	در ودشت شد پر زگرد سوار			پراگنده گشتند بر کوه غار
	همی رفت رستم چو پیل دژم			کمند ببازوی در شصت خم
	به اولاد چون رخش نزدیک شد			کله دار را روز تاریک شد		۴۹۵
	بیفگند رستم کمند دراز			بخم اندر آورد سر سرفراز
	از اسپ اندر آمد دو دستش ببست			بپیش اند افگند وخود بر نشست
	بدو گفت اگر راست گوئی سخن			زکژّی نه سر بایم تو از تو نه بن
	نمائی مرا جای جای دیو سپید			همان جای پولاد غندی وبید
	همان جاه که بستست کاؤس شاه			کجا این بدیها نمودست راه		۵۰۰
	نمائی وپیدا کنی راستی			نیآری بداد اندرون کاستی
	من آن تاج وآن تخت وگرز گران			بگردانم از شاه مازندران
	تو باشی برین بوم وبر شهریار			گرایدون که کژّی نیآری بکار
	و گر کژّی آری بگفت اندرون			روان سازم از چشم تو رود خون
	بدو گفت اولاد مغزت زخشم			بپرداز و بکشای بکباره چشم		۵۰۵
	تن من مپرداز خیره زجای			بیابی زمن هرچه پرسی نشان
	بجائی که بستست کاؤس شاه			نمایم ترا یک بیک شهر وراه
	ترا خانة بید و دیو سپید			نمایم چو دادی دلم را نوید
	کنون تا بنزدیک کاؤس کی			صد افگنده فرسنگ فرخنده پی
	وز آنجا سوی دیو فرسنگ صد			بپآید یکی راه دشوار وبد		۵۱۰
	مبان دو کوهست پر هول جای			نپرّدر آسمانش همای
	میان دو صد چاهسازی شکفت			به پیمانش اندازه نتوان گرفت
	زدیوان جنگی ده ودو هزار			بشب پاسبانند بر کوهسار
	چو پولاد غندی سپهدارشان			چو بیدار سنجه نگهدارشان
	سر نرّه دیوان دیو سپید			کزو کوه لرزان بود همچو بید		۵۱۵
	یکی کوه یابی مرورا به تن			بر وکتف ویالش بود ده رسن
	ترا با چنین یال و دست و عنان			گذارندة تیغ و کرز و سنان

۲۶۵