برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۲۵۳

	زتو بیشتر پادشاه بوده اند			که این راه هرگز نپیموده اند
	بسر بر مرا روز چندی گذشت			سپهر از بر خاک چندی بگشت
	منوچهر شد زین جهان فراخ			ازو مانده ایدر بسی گنج وکاخ
	همان زو ابا نوذر وکیقباد			چه مایه بزرگان که داریم یاد		۱۲۰
	ابا لشکر کشن وگرز گران			نکردند آهنگ مازندران
	که آن خانهٔ دیو افسونگرست			طلسمست و در بند جادو درست
	مر آن بندرا هیچ نتوان کشاد			مده رنج وزور ودرمرا بباد
	مر آنرا بشمشیر نتوان شکست			بگنج وبدانش نیآید بدست
	همایون ندارد کس آنجا شدن			وز ایدر کنون رای رفتن زدن		۱۲۵
	سپهرا بدآن سو نباید کشید			زشاهان کس آن رای فرّخ ندید
	گرین نامداران زتو کمترند			چو تو بندگان جهان داورند
	تو از خون چندین سر نامدار			زبهر فزونی درختی مکار
	که بار وبلندیش نفرین بود			نه آئین شاهان پیشین بود
	چنین پاسخ آورد کاؤس باز			کز اندیشهٔ تو نیم بی نیاز		۱۳۰
	ولیکن مرا از فریدون وجم			فزونست مردی وزور ودرم
	همان از منوچهر واز کیقباد			که مازندرانرا نکردند یاد
	سپاه و دل و گنجم افزونتر است			جهان زیر شمشیر تیز اندر است
	چو برداشتی شد کشاده جهان			از آهن چه داریم گیتی نهان
	شوم شان یکایک بدام آورم			به آئین شاهان جنگ آورم		۱۳۵
	اگر بر نهم ساو وباژ گران			وگر کس نمانم بمازندران
	چنین خوار وزارند بر چشم من			چه جادو چه دیوان آن انجمن
	بگوش تو آید خود این آگهی			کزیشان شود روی گیتی تهی
	تو با رستم اکنون جهاندار باش			نگهبان بیدار ایران باش
	جهان آفریننده یار منست			سر نرّه دیوان شکار منست		۱۴۰
	گرایدون که یارم نباشی بجنگ			مفرمای بر گاه کردن درنگ

۲۴۹