برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۲۲۹

	بنیروی او پشت کردی بخم			نهادی بروی زمین بر شکم
	چنین تا زکابل بیآمد زرنگ			فسیله همی راندند رنگ رنگ		۹۵
	یکی مادیان تیز بگذشت خنگ			برش چون بر شیر وکوتاه لنگ
	دو گوشش چو دو خنجر آبدار			بر ویال فربه میانش نزار
	یکی کرّه از پس ببالای اوی			سرین وبرش هم بپهنای اوی
	سیه چشم وافراشته گاودم			سیه خایه وتند وپولاد سم
	تنش پرنگار از کران تا کران			چو داغ گل سرخ بر زعفران		۱۰۰
	بشب مورچه بر پلاس سیاه			بدیدی بچشم از دو فرسنگ راه
	بنیروی پیل وببالا هیون			بزهره چو شیر گه بیستون
	چو رستم بدآن مادیان بنگرید			مر آن کرّهٔ پیلتن را بدید
	کمنو کیانی همی داد خم			که آن کرّه را باز گیرد زرم
	برستم چنین گفت چوپان پیر			که ای مهتر اسپ کسانرا مگیر		۱۰۵
	بپرسید رستم که این اسپ کیست			که از داغ روی دو رانش تهیست
	چنین داد پاسخ که داغش مجوی			کزین هست هر گونهٔ گفت گوی
	همی رخش خوانیم وبور ابرش است			بخوبی چو آب وبتگ آتش است
	خداوند اینرا ندانیم کس			همی رخش رستمش خوانیم بس
	سه سالست تا این بزین آمدست			بچشم بزرگان گزین آمدست		۱۱۰
	چو مادرش بیند کمند سوار			چو شیر اندر آید کند کارزار
	ندانیم ای پهلوان جهان			چه رازست با این هم اندر نهان
	بپرهیز تو ای هشیوار مرد			بگرد چنین اژدها بر مگرد
	که ای مادیان چو بر آید بجنگ			بدرّد دل شیر وچرم پلنگ
	چو بشنید رستم بدآنسان سخن			بدانست گفتار مرد کهن		۱۱۵
	بینداخت رستم کیانی کمند			سر ابرش آورد ناگه به بند
	بیآمد چو پیل ژیان مادرش			همی خواست کندن بدندان سرش
	بغرّید رستم چو شیر ژیان			از آواز او خیره شد مادیان

۲۲۵