برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۲۲۸

	همی آتش افروزد از گوهرش			همی مغز پیلان بکوبد سرش
	هر آن گه که جوشن ببر در کشم			زمانه بر اندیشد از ترکشم
	هر آن باره کو زخم گوپال من			ببیند بر وبازو ویال من
	نترسد زعرّاده ومنجنیق			نگهبان نباید ورا جاثلیق
	چو سر پیش دارد سنانم بجنگ			بگیرد زخونش دل سنگ رنگ		۷۵
	یکی باره باید چو کوه بلند			چنان چون من آرم بخمّ کمند
	که زور مرا تاب دارد بجنگ			شتابش نباشد بجای درنگ
	یکی گرز خواهم چو یک لخت کوه			که آید به پیشم زتوران گروه
	گر آیند رزمی کنم بی سپاه			که خون بارد ابر اندر آوردگاه
	چنان شد زگفتار او پهلوان			که گفتی برافشاند خواهد روان		۸۰
	بپاسخ چنین گفت دستان سام			که ای سیر گشته از آرام وجام
	بیآرم برت گرز سام سوار			کزو دارد اندر جهان یادگار
	فگندی بدآن گرز پیل ژیان			که جاوید بادی تو ای پهلوان
	بفرمود که آن گرز سام سوار			که کردی بمازندران کارزار
	بیآرید زی پهلو نامدار			بر آن تا زدشمن بر آرد دمار		۸۵
	زگرشاسپ یل مانده بد یادگار			پدر تا پدر تا بسام سوار
	تهمتن چو گرز نیا را بدید			دو لب کرد خندان وشادی گزید
	یکی آفرین خواند بر زال زر			که ای پهلوان جهان سر بسر
	یکی اسپ خواهم کجا گرز من			کشد با چنین فرّه وبرز من
	سپهبد زگفتار او خیره ماند			بدو هر زمان نام یزدان بخواند		۹۰

گرفتن رستم رخشرا

	گله هرچه بودش ززابلستان			بیآورد وچندی زکابلستان
	همه پیش رستم همی راندند			برو داغ شاهان همی خواندند
	هر اسپی که رستم کشیدی بپیش			بپشتش فشردی همی دست خویش

۲۲۴