برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۲۲۷

	برستم چنین گفت که ای پیلتن			ببالا سرت برتر از انجمن
	یکی کار پیشست ورنج دراز			کزو بگسلد خواب وآرام وناز
	ترا نوز پورا گه رزم نیست			چه سازم که هنگامهٔ بزم نیست
	هنوز از لبت شیر بوید همی			دلت ناز وشادی بجوید همی
	چگونه فرستم بدشت نبرد			ترا نزد شیران ومردان مرد		۵۰
	چه گوئی چه سازی چه پاسخ دهی			که جفت تو بادا مهی وبهی
	چنین پاسخ آورد رستم بدوی			که ای نامور مهتر نامجور
	همانا فراموش کردی زمن			دلیری نمودن بهر انجمن
	زکوه سپند و زپیل ژیان			گمانم که آگاه بد پهلوان
	کنون گر بترسم زپور پشنگ			نماند زمن در جهان بوی ورنگ		۵۵
	کنون گاه رزمست وآویختن			نه هنگام ننگست وبگریختن
	از افگندن شیر شیر است مرد			همان جستن رزم ودشت نبرد
	زنانرا از آن نام نیآید بلند			که پیوسته در خوردن وخفتن اند
	بدو گفت زال ای دلیر جوان			سر نامداران وپشت گوان
	زکوه سپند و زپیل سپید			سرودی ودادی دلم را نوید		۶۰
	همانا که آن رزم آسان بدی			دلم زین سخن که هراسان بدی
	ولیکن زکردار افراسیاب			شب تیره رفتن نیارم بخواب
	چگونه فرستم ترا پیش اوی			که شاه دلیرست پرخاشجوی
	ترا گاه بزمست وآوای رود			کشیدن می وپهلوانی سرود
	نه هنگام رزمست وننگ ونبرد			برآوردن از خاک بر ماه گرد		۶۵
	چنین گفت رستم بدستان سام			که من نیستم مرد آرام وجام
	چنین یال واین چنگهای دراز			نه والا بود پروریدن بناز
	اگر دشت کین آمد وجنگ سخت			بود یار یزدان وفیروز بخت
	به بینی که در جنگ من چون شوم			که با بور گلرنگ در خون شوم
	یکی ابر دارم بچنگ اندرون			که هم رنگ آبست وبارانش خون		۷۰

۲۲۳