برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۲۲۶

	بدآنگونه این لشکر نامدار			بیآمد روارو سوی کارزار
	یکایک به ایران رسید آگهی			که آمد خریدار تخت مهی
	چو شد تخت ایران زشاهان تهی			ندیدند خود روزگار بهی
	برآمد همه کوی وبرزن بجوش			وز ایران سراسر برآمد خروش
	سوی زابلستان نهادند روی			جهان شد سراسر پر از گفتگوی		۲۵
	بگفتند با زال چندی درشت			که گیتی گرفتی بس آسان بمشت
	پس سام تا تو شدی پهلوان			نبودیم یکروز روشن روان
	چو زو بر گذشت وپسر شاه بود			بدانرا زبد دست کوتاه بود
	کنون شد جهانجوی گرشاسپ شاه			کنون گشت بی شاه شهر وسپاه
	سپاهی زجیحون بدین سو کشید			که شد آفتاب از جهان ناپدید		۳۰
	اگر چاره دانی مر این را بساز			که آمد سپهبد بتنگی فراز
	چنین گفت با مهتران زال زر			که تا من ببستم بمردی کمر
	سواری چو من پای بر زین نگاشت			کسی تیغ وگوپال چو من برنداشت
	بجائی که من پای بفشاردم			عنان سواران بدی پاردم
	شب وروز در جنگ یکسان بدم			زپیری همه ساله ترسان بدم		۳۵
	کنون چنبری گشت پشت یلی			نتابم همی خنجر کابلی
	سپاسم بیزدان کزین بیخ رست			برآمد یکی شاخ فرّخ درست
	که از وی همی سر بگردون کشد			بمردی به بینی هم او چون رسد
	کنون گشت رستم چو سرو سهی			بزیبد برو بر کلاه مهی
	یکی اسپ جنگیش باید همی			کزین تازی اسپان نشاید همی		۴۰
	بجویم یکی بارهٔ پیلتن			بخواهم زهر سرو که هست انجمن
	بخوانم برستم بر این داستان			که هستی بر این کار همداستان
	که بر کینهٔ تخمهٔ زادشم			ببندی میان ونباشی دژم
	همه شهر ایران بگفتار اوی			ببودند شادان دل وتازه روی
	زهر سو هیونی تگاور بتاخت			سلیح سواران جنگی بساخت		۴۵

۲۲۲