برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۱۹۲

سر نامه کرد آفرین خدایدگر گفت که این نامهٔ دلکشای بپیروز بختی فرو خواندمزشادی برو جان برافشاندم۱۹۵۵ زتو پور شایسته چو این نبردبدین کودکی کار کردی چو مرد روان نریمان بر افروختیهمه دشمنان ورا سوختی از اشتر همانا هزاران هزاربنزدت فرستادم از بهر بار چو نامه بخوانی سبک بر نشینکه بی رو تو هستم اندوه گین شتر بار کن زآنکه باشد گزینپس آنگه بدژ بر زن آتش بکین۱۹۶۰ چو نامه بنزدیک رستم رسیدفرو خواند وزو شادمانی گزید زهر چیز که آن بود شایسته توزمهر وزتیغ وکلاه وکر هم از لولو وگوهر شاهوارهم از دیبة چین سراسر نگار گزید وفرستاد زی پهلوانهمی شد براه اندرون کاروان بکوه سپند اندر آتش فگندکه دودش برآمد بچرخ بلند۱۹۶۵ وز آنجای برگشت دل شادمانهمی شد بره بر چو باد دمان چو آگاه شد پهلو نیمروزکه آمد سپهدار گیتی فروز پدیره شدن را بیآراستندهمه کوی وبرزن بپیراستند برآمد خروشیدن کرّنایهمان صنج با بوق وهندی درای وزآنجا به ایوان دستان سامبیآمد سپهدار جوینده کام۱۹۷۰ بنزدیک رودابه آمد پسربخدمت نهاد از بر خاک سر ببوسید مادر دو یال وبرشهمی آفرین خواند بر پیکرش سپهدار فرزندرا در کنارگرفت وبفرمود کردن نثار

نامهٔ زال بسام

بمژده بنزدیک سام سوارفرستاد نامه یل نامدار بنامه درون سر بسر نیک وبدنمودش برآن پهلو پر خرد۱۹۷۵ فرستاد با نامه هدیه بسیبنزد سپهدار گردنکشی