برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۱۶۰

نهنگ دژم بر کشیدی از آبهمان از هوا تیز پرّان عقاب۱۱۸۰ زمین گشت بی مردم و چار پایچهانی مر او را سپردند جای چو دیدم که اندر جهان کس نبودکه با او همی دست یارست سود بزور جهاندار یزدان پاکبیفگندم از دل همه ترس و باک میانرا ببستم بنام بلندنشستم برین پیل پیکر سمند بزین اندرون گرزهٔ گاو سرببازو کمان و بگردن سپر۱۱۸۵ برفتم بسام نهنگ دژممرا تیز چنگ و ورا تیز دم مرا کرده پدرود هر کس که دیدکه بر اژدها گرز خواهم کشید رسیدمش دیدم چو کوه بلندکشان موی سر بر زمین چون کمند زبانش بسان درختی سیاهز فر باز کرده فگنده براه چو دو آبگیرش پر از خون دو چشممرا دید غرّید و آمد بخشم۱۱۹۰ گمانی چنان بردم ای شهریارکه دارد مگر آتش اندر کنار جهان پیش چشمم چو دریا نمودبه ابر سیه بر شده تیره دود ز بانگش لرزید روی زمینز زهرش زمین شد چو دریای چین بَرو بر زدم بانگ بر سان شیرچنان چون بود کار مرد دلیر یکی تیر الماس پیکان خدنگبچرخ اندرون راندم بی درنگ۱۱۹۵ بسوی زفر کردم این تیر رامبدآن تا بدوزم زبانش بکام چو شد دوخته یک کران از دهانشبماند از شکفتی ببیرون زبانش هم اندر زمان دیگری همچنانزدم بر دهانش بپیچید از آن سهدیگر زدم بر میان زفرشبرآمد همی جوش خون از جگرش چو تنگ اندر آورد با من زمینبر آمیختم این گاو سر گرز کین۱۲۰۰ بنیروی یزدان گیهان خدایبرانگیختم پیلتن را ز جای زدم بر سرش گرزهٔ گاو چهربرو کوه بارید گفتی سپهر شکستم سرش چون سر ژنده پیلفرو ریخت رو زهر چون رود نیل بزخمی چنان شد که دیگر نخاستز مغزش زمین گشت با کوه راست