برگه:Shahnameh-Jules Mohl-01.pdf/۱۰۰

چو آمد سپه دید برجای خویشدرفش فروزنده بر پای خویش جز از جنگ و پیکار چاره ندیدخروش از میان سپه برکشید زگرد سواران هوا بست میغچو برق درخشنده پولاد تیغ هوا را تو گفتی همه برافروختچو الماس روی زمینرا بسوخت بمغز اندرون بانگ پولاد خاستبه ابر اندرون آتش و باد خاست۹۰۰ برآورد شاه از کمین گاه سرنبد توررا از دو رویه گذر عنانرا بپیچید و برگاشت رویبرآمد زلشکر همی های و هوی دمان از پس اندر منوچهر شاهرسید اندر آن نامور کینه خواه یکی بانگ بر زد بیدادگرکه باش ای ستمکار پرخاشگر ببرّی سر بی گناهان چنینندانی که جوید جهان از تو کین۹۰۵ یکی نیزه انداخت بر پشت اوینگونسار شد خنجر از مشت اوی زرین برگفتش بکردار بادبزد بر زمین داد مردی بداد سرش را همانگه زتن دور کرددد و دامرا از تنش سور کرد بیآمد بلشکر گه خویش بازبدید آن نشان نشیب فراز

فتح نامهٔ منوچهر نزد فریدون

بشاه آفریدون یکی نامه کردزنیک وزید روزگار نبرد۹۱۰ نخست آن جهان آفرین کرد یادخداوند خوبی و پاک و داد سپاس از جهاندار فریادرسنگیرد ببختی جز او دست کس که او رهنمایست و هم دلگشایکه جاوید باشد همیشه بجای دگر آفرین بر فریدون بزرخداوند تاج و خداوند گرز همش داد و هم دین و هم فرّهیهمش تاج و هم تخت شاهنشهی۹۱۵ همه راستی راست از بخت اوستهمه فرّ و زیبای از تخت اوست رسیدیم بخوبی بتوران زمینسپه برکشیدیم و جستیم کین سه جنگ گران کرده شد در سه روزچه در شب چه در هورگیتی فروز