برگه:Shahname-Turner Macan-01.pdf/۹۰

۴

	ترا از دو گیتی برآورده‌اند			به چندین میانجی بپرورده‌اند
	نخستینِ فطرت پسینِ شمار			توئی خویشتن را ببازی مدار
	شنیدم ز دانا دگرگونه زین			چه دانیم راز جهان آفرین
	نگه کن سرانجام خود را به‌بین			چو کاری بیابی بهی برگزین
	برنج اندر آری تنت را رواست			که خود رنج بردن بدانش سزاست
	نگه کن برین کنبذِ تیزگرد			که درمان ازویست و زویست درد
	نه گشتِ زمانه بفرسایدش			نه این رنج و تیمار بگزایدش
	نه از گردش آرام گیرد همی			نه چون ما تباهی پذیرد همی
	ازو دان فزونی وزو دان شمار			بد و نیک نزدیک او آشکار
	ز یاقوت سرخ است چرخ کبود			نه از باد و آب و نه از گرد و دود
	به چندان فروغ و به چندان چراغ			بیاراسته چون بنوروز باغ

گفتار اندز آفرینش آفتاب

	روان اندرو گوهرِ دل فروز			کزو روشنائی گرفتست روز
	که هر بامدادی چو زرّین سپر			ز مشرق برآرد فروزنده سر
	زمین پوشد از نور پیراهنا			شود تیره گیتی بدو روشنا
	چو از مشرق او سوی خاور کشد			ز مشرق شب تیره سر برکشد
	نکیرند مر یک دگر را گذر			نباشد ازین یکروش راست‌تر
	ایا آنکه تو آفتابی همی			چه بودت که بر من نتابی همی

در آفرینش ماه

	چراغی است مر تیره شب را بسیچ			ببد تا توانی تو هرگز مپیچ
	چو سی روز گردش به پیمایدا			دو روز و دو شب روی ننمایدا
	پدید آید آنگاه باریک و زرد			چو پشت کسی کو غمِ عشق خورد
	چو بیننده دیدارش از دور دید			هم اندر زمان زو شود ناپدید
	دگر شب نمایش کند بیش تر			ترا روشنائی دهد بیش تر