برگه:Shahname-Turner Macan-01.pdf/۲۰۹

۱۲۳

	چنین گفت کز داور پاک داد			دل ما پر از ترس و امید باد
	به بخشایش امید و ترس از گناه			بفرمانها ژرف کردن نگاه
	ستودن مر او را چنان چون توان			شب و روز بودن به پیشش نوان
	خداوند گردنده خورشید و ماه			روان را به نیکی نماینده راه
	بدویست کیهان خرم بپای			هم او داد و داور بهر دو سرای
	بهار آرد و تیرماه خزان			برآرد پر از میوه دار رزان
	جوان داردش کاه با رنگ و بوی			گهش پیر دارد دژم کرده روی
	ز فرمان و رایش کسی نگذرد			پی مور بی او زمین نسپرد
	✽ بدانگه که لوح آفرید و قلم			بزد بر همه بودنیها رقم
	جهان را فزایش ز جفت آفرید			که از یک فزونی نیاید پدید
	یکی نیست جز داور کردگار			که او را نه انباز و نه جفت و یار
	هرانچه آفریداست جفت آفرید			کشاده ز راز نهفت آفرید
	ز چرخ بلند اندر آری سخن			سراسر همین است گیتی ز بن
	زمانه بمردم شد آراسته			وزو ارج گیرد همی خواسته
	اگر نیستی جفت اندر جهان			بماندی توانائی اندر نهان
	و دیگر که بی جفت دین خدای			ندیدیم مرد جوان را بپای
	بویژه که باشد ز تخم بزرگ			چو بی جفت باشد نماند سترگ
	چه نیکوتر از پهلوان جهان			که گردد ز فرزند روشن روان
	چو هنگام رفتن فراز آیدش			بفرزند نوروز باز آیدش
	بگیتی بماند ز فرزند نام			که این پور زال است و ان پور سام
	بدو گردد آراسته تاج و تخت			ازان رفته نام و بدین مانده بخت
	کنون این همه داستان منست			گل و نرگس بوستان منست
	دل از من رمیده است و هوش و خرد			بگوئید کاین را چه درمان برد
	نگفتم من این تا نگشتم غمی			بمغز و خرد در نیاید کمی
	همه کاخ مهراب مهر منست			زمینش چوگردان سپهر منست
	گزید این دلم دخت مهراب را			ببارم ز دیده بمهر آب را
	دلم گشت بادخت سین دخت رام			چه گوئید باشد بدین رام سام
	و گر بشنود این منوچهر شاه			گمان جوانی برد زین گناه