برگه:Shahname-Turner Macan-01.pdf/۱۶۳

۷۷

	خرامان شدم نزدِ آن ارجمند			یکی تخت پیروزه دیدم بلند
	نشسته برو شهریاری چو ماه			ز یاقوتِ رخشان بسر بر کلاه
	چو کافور موی و چو گلبرگ روی			دل آرزم جوی و زبان چرب گوی
	جهان را ازو دل بترس و امید			تو گفتی مگر ژنده شد جمّشید
	منوچهر چون زاده سروِ بلند			بکردار طهمورثِ دیو بند
	نشسته بر شاه بر دست راست			تو گفتی روان و دلِ بادشاست
	ز آهنگران کاوهٔ پر هنر			به پیشش یکی رزم دیده پسر
	کجا نامِ او قارن رزم زن			سپهدار بیدار لشگر شکن
	چو شاهِ یمن سر و دستور شاه			چو پیروز گرشاسپ گنجورِ شاه
	بچپ برش گرشاسپِ کشورکشای			دو فرزندِ پر مایه پیشش بپای
	نریمان جنگی و فرخنده سام			که از پیل و شیران برارند کام
	غلامانِ رومی و چینی هزار			همه پاک با طوق و با گوشوار
	همه بسته دامن یک اندر دگر			بنزدیک کرشاسپ بر پای بر
	جهان پهلوان گر بجنبد ز جای			جهانی برزمش ندارند پای
	که یارد شدن پیشِ او جنگ جوی			که شش صد من افزون بود گرزِ اوی
	اگر بر زمین بر زند گرزِ کین			بترسد زمان و بلرزد زمین
	چه روبه به پیشش چه درّنده شیر			چه مردی به پیشش چه سه صد دلیر
	بکف تیغ شام نریمان بپای			همی خون چگانید از کین بجای
	شمارِ در گنجها ناپدید			کسی در جهان این بزرگی ندید
	همه گردایون دو رویه سپاه			بزرّین عمود و بزرّین کلاه
	سپهدار چون قارنِ کاوکان			به پیشِ سپاه اندرون آواکان
	مبارز چو شیروی درّنده شیر			چو شاپور یل ژنده پیلِ دلیر
	چو او بست بر کوههٔ پیل کوس			هوا گردد از گرد چون آبنوس
	گر آیند زی ما بجنگ آن گروه			شود کوه هامون و هامون چو کوه
	همه دل پر از کین و پر چین بروی			جز از جنگ‌شان نیست هیچ آرزوی
	بر ایشان همه بر شمرد آنچه دید			سخن نیز کز آفریدون شنید
	دو مرد جفا پیشه رادل ز درد			به پیچید و شد روی‌شان لاجورد
	نشستند و جستند هرگونه رای			سخن را نه سر بود پیدا نه پای