برگه:Shahname-Turner Macan-01.pdf/۱۵۲

دو پرخاش جو با یکی نیکخویگرفتند پرسش نه بر آرزوی دو دل پر ز کینه یکی دل بجایبرفتند هر سه به پرده سرای بایرج نگه کرد یکسر سپاهکه او بد سزاوار تخت و کلاه بی‌آرام‌شان دل شد از مهر اویدل از مهر و دیده پر از چهرِ اوی سپاه پراگنده شد جفت جفتهمه نام ایرج بُد اندر نهفت که اینت سزاوار شاهنشهیجز این را مبادا کلاهِ مهی به لکشر نگه کرد سلم از کرانسرش گشت زان کار یکسر گران بلشگر که آمد دلی پر ز کینجگر پر ز خون ابروان پر ز چین سراپرده پرداخت از انجمنخود و تور بنشست با رای زن سخن شد پژوهیده از هر دریز شاهی و تاج و ز هر کشوری بتور از میان سخن سلم گفتکه یک یک سپاه از چه گشتند جفت بهنگامهٔ بازگشتن ز راههمانا نکردی به لشکر نگاه که چندان کجا راه بگذاشتندیکی چشم ز ایرج نه برداشتند هم از چاره تدبیر کردش بسیبدان تا بدو بنگرد هر کسی به‌بینند این فر و اورند اویبدل برگزینند پیوند اوی سپاه دو شاه از پذیره شدندگر بود و دیگر بباز آمدن از ایرج دل ما همه تیره بودبر اندیشه اندیشها بر فزود سپاه دو کشور چو کردم نگاهاز این پس جز او را نخوانند شاه اگر بیخ او نگسلانی ز جایز تخت بلندت اوفتی زیر پای برین گونه از جای برخاستندهمه شب همی چاره آراستند

کشته شدن ایرج بدست برادرانش

چو برداشت پرده ز پیش آفتابسپیده بر آمد بپالود خواب دو بیهوده را دل بران کار گرمکه دیده بشویند هر دو ز شرم برفتند هر دو گرازان ز جاینهادند سر سوی پرده سرای چو از خیمه ایرج بره بنگریدپر از مهر دل پیش ایشان دوید برفتند با او بخیمه درونسخن بیشتر بر چرا رفت و چون