برگه:Shahname-Turner Macan-01.pdf/۱۱۶

۳۰

	نهانی سخن کردشان خواستار			ز نیک و بدِ گردشِ روزگار
	که بر من زمانه کی آید بسر			کرا باشد این تاج و تخت و کمر
	همه راز بر ما بباید کشاد			وگر سر بخواری بباید نهاد
	لب موبدان خشک و رخسار تر			زبان پر ز گفتار با یکدگر
	که گر بودنی بازگوئیم راست			بجانست پیکار و جان بی بهاست
	وگر نشنود بودنی‌ها درست			بباید هم اکنون ز جان دست شست
	سه روز اندرین کار شد روزگار			سخن کس نیارست کرد آشکار
	بروزِ چهارم بر آشفت شاه			بران موبدانِ نماینده راه
	که گر زنده تان دار باید بسود			وگر بودنیها بباید نمود
	همه موبدان سرفگنده نگون			بدو نیمه دل دیدگان پر ز خون
	ازان نامدارانِ بسیارِ هوش			یکی بود بینادل و راست کوش
	خردمند و بیدار و زیرک بنام			کزان موبدان او زدی پیش گام
	دلش تنگ‌تر گشت و بی‌باک شد			گشاده زبان پیشِ ضحاک شد
	بدو گفت پردخته کن سر ز باد			که جز مرگ را کس ز مادر نزاد
	جهاندار پیش از تو بسیار بود			که تخت مهی را سزاوار بود
	فراوان غم و شادمانی شمرد			چو روزِ درازش سر آمد بمرد
	اگر بارهٔ آهنینی بپای			سپهرت بساید نمانی بجای
	کسی را بود زین سپس تخت تو			بخاک اندر آرید سر بخت تو
	کجا نامِ او آفریدون بود			زمین را سپهر همایون بود
	هنوز آن سپهبد ز مادر نزاد			نیامد گهِ ترسش و سردباد
	چو اُو زاید از مادرِ پرهنر			بسان درختی بود بارور
	بمردی رسد برکشد سربماه			کمر جوید و تاج و تخت و کلاه
	ببالا شود چون یکی سرو برز			بگردن بر آرد ز پولاد گرز
	زند بر سرت گرزهٔ گاو روی			به بندت در آرد از ایوان بکوی
	بدو گفت ضحاک ناپاک دین			چرا بنددم با منش چیست کین
	دلاور بدو گفت اگر بخردی			کسی بی بهانه نسازد بدی
	برآید بدست تو هوش پدرش			از آن درد گردد پر از کینه سرش
	یکی گاوِ برمایه خواهد بدن			جهانجوی را دایه خواهد بدن