برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۴۶

می‎بری عمری بسر در جست و جویچیست مقصودت ز جست و جو بگوی در کنار تو بجز مقصود نیمانع مقصود تو موجود نی گفت مقصود آن که با عذرا بهمروی خویش اندر یکی صحرا نهم در میان بادیه گیرم وطنبر سر یک چشمه باشم خیمه زن ۸۳۰دوست زآنجا دور و دشمن نیز همجان ز خلق آسوده و تن نیز هم گر روم هر سو دو صد فرسنگ بیشنآیدم از آدمی دیّار پیش دیده گردد مو بمو اعضای منقبلهٔ رویم شود عذرای من با هزاران دیده رو سویش کنمتا ابد نظّارهٔ رویش کنم بلکه از نظّاره هم یک سو شوموز دوئی آزاد گردم او شوم ۸۳۵تا دوئی باقی بود دوری بودجان اسیر داغ مهجوری بود چون نهد عاشق بکوی وصل گامجز یکی می در نگنجد والسّلام

(آگاه شدن شاه از رفتن سلامان و خبر نایافتن از حال وی)

(و آئینهٔ گیتی‌نمای را کار فرمودن و حال وی دانستن)

شه چو شد آگاه بعد از چند گاهزآن فراق جان گداز عمرکاه ناله بر گردون رسانیدن گرفتوز دو دیده خون چکانیدن گرفت گفت کز هر جا خبر جستند بازکس نبود آگاه از آن پوشیده راز ۸۴۰داشت شاه آئینهٔ گیتی نمایپرده ز اسرار همه گیتی کشای چون دل عارف نبود از وی نهانهیچ حالی از بد و نیک جهان گفت کان آئینه را آرند پیشتا در آن بیند رخ مقصود خویش چون بر آن آئینه افتادش نظریافت از گم گشتگان خود خبر هر دو را عشرت کنان در بیشه دیدوز غم ایّام بی اندیشه دید