برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۴۳

مشرب عذب وصالش تلخ شدغرّهٔ ماه نشاطش سلخ شد بر نیامد هیچ جا از وی دمیکش نیفتاد از ملامت ماتمی جانش از تیر ملامت ریش گشتدر دل اندوهی که بودش بیش گشت می‎بکاهد از ملامت جان مردصبر بر وی کی بود امکان مرد ۷۷۰می‎توان یک زخم خورد از تیغ تیزچون پیاپی شد چه چاره جز گریز روزها اندیشه‌کاری پیشه کردبارها در کار خویش اندیشه کرد با هزار اندیشه در تدبیر کاریافت کارش بر فرار آخر قرار کرد خاطر از وطن پرداختهمحملی از بهر رفتن ساخته چون در آمد شب روان محمل ببستتنگ با ابسال در محمل نشست ۷۷۵هم سلامان نغز و هم ابسال نغزمحمل از هر دو چو بادام دو مغز وقت رفتن رفته سر بر دوش همگاه خفتن خفته در آغوش هم هر دو را پهلو به پهلو متّصلبود محمل تنگ از آن رفتن نه دل یار بی اغیار چون در بر بودخانه هرچه تنگتر بهتر بود بلکه هر جا یار را افتد درنگکی بود بر عاشق دلخسته تنگ

(حکایت فراخ بودن زندان تنگ بر زلیخا در مشاهدهٔ یوسف علیه‌السلام)

۷۸۰یوسف کنعان چو در زندان نشستبر زلیخا آمد از هجران شکست خان و مان بر وی چو زندان تنگ شدسوی زندان هر شبش آهنگ شد گفت با او فارغی از داغ عشقنا چشیده میوهٔ از باغ عشق چند ازین بستان سرای نازنینچون گنهگاران شوی زندان نشین گفت باشد از جمال دوست دورعرصهٔ آفاق بر من چشم مور ۷۸۵ور کنم با او بچشم مور جایخوشترم باشد ز صد بستان سرای