برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۴۲

هرچه آن را من ز اول قابلمکی توانم کآخر از وی بگسلم بلکه هست از قدرت فاعل بدربرخلاف آن برون دادن اثر

(حکایت پیر روستائی با پسر خود)

۷۵۰راد مردی شد مسافر با پسرهر دو را بر یک خرک بار سفر بود پای از محنت ره ریششانبر سر آن کوهی آمد پیششان کوهی از بالا بلندی پر شکوهموج‌‎زن دریائی اندر پای کوه بر سر آن کوه راهی نیک تنگکز عبورش بود پای وهم لنگ هیچکس زآنجا نیارستی گذارتا نکردی از شکم پا همچو مار ۷۵۵هرچه افتادی از آن باریک راهقعر دریا بودیش آرامگاه ناگهان شد آن خرک زآنجا خطازد پسر بانگ از قفایش کای خدا شد خرم زینجا خطا مگذاریشهر کجا باشد سلامت داریش پیر گفتا بانگ کم زن ای پسرکاختیار از دست او هم شد بدر گر تو حکم راست خواهی خیز راستاختیار اینجا گمان بردن خطاست

(تنگ شدن کار بر سلامان از ملامت بسیار و شاه)

(و حکیم را گذاشتن و با ابسال راه گریز برداشتن)

۷۶۰هر کجا از عشق جانی درهم استمحنت اندر محنت و غم در غم است خاصّه عشقی کش ملامت یار شدگفت و گوی ناصحان بسیار شد از ملامت سخت گردد کار عشقوز ملامت‌گر فزون تیمار عشق بی ملامت عشق جان پروردن استچون ملامت یار شد خون خوردن است چون سلامان آن ملامتها شنیدجان شیرینش ز غم بر لب رسید ۷۶۵مهر ابسال از درون او نکندلیک شوری در درون او فگند