برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۳۷

۶۵۵خاطرش از بهر دفع آن خمارجرعهٔ می‎خواست لیک از لعل یار یار را بی‎زحمت اغیار خواندپهلوی خود بر سر مسند نشاند برقع شرم از جمالش باز کردعشرت دوشینه با او ساز کرد روز دیگر هم بدین دستور بودچشم زخم دهر ازیشان دور بود روز هفته هفته شد مه ماه سالماه و سالی خالی از رنج و ملال ۶۶۰همّتش آن بود کآن عیش و طربنی بروز افتد ز یکدیگر نه شب لیک دور چرخ میگفت از کمیننیست داب من که بگذارم چنین ای بسا صحبت که روز انگیختمچون شب آمد سلک آن بگسیختم وی بسا دولت که دادم وقت شامصبحدم را نوبت آن شد تمام

(حکایت آن اعرابی که خوان خلیفه را دید و پسندید و گفت بعد ازین)

(من دایم اینجا خواهم رسید و جواب گفتن خلیفه که شاید نگذارند)

(و گفتن اعرابی که آن وقت تقصیر از شما خواهد بود نه از من)

روی در بغداد کرد اعرابی‎ءدر تمنای غنیمت یابیء ۶۶۵بعد چندین روز بار انتظاربر سر خوان خلافت یافت بار پیش او افتاد خالی از گزندیک طبق پالوده از جلاّب قند چرب و شیرین چون زبان اهل دلنرم و نازک چون لب هر دل گسل ایمن از آزار مشت ژاژ خایچون نهی بر لب کند در معده جای چون دهان از خوردن آن ساخت پاکبا خلیفه گفت دور از ترس و باک ۶۷۰کای ترا بر ذروهٔ افلاک مهدبستم اکنون با خدای خویش عهد کاندرین مهمان سرای سبز فاماز برای چاشت یا امّید شام جز سوی خوان تو ننهم گام خویشتا ازین پالوده گیرم کام خویش شد خلیفه زآن سخن خندان و گفتای ز تو پوشیده اسرار نهفت