برگه:SalaamaanWaAbsaal.pdf/۳۲

گم مکن سر رشتهٔ مقصود رامدح کم گو شاه ناموجود را ۵۶۰گفتم ای سرچشمهٔ دانشوریبر تو ختم اندیشهٔ نطق آوری قصد من زین مدح شاه دیگرستکافسر اقبالش اکنون بر سرست هفت کشور سخرهٔ فرمان اوستهفت دریا رشحهٔ احسان اوست وصف خاصّان به زعامّ اندر نهفتباد صافی وقت آن عارف که گفت خوشتر آن باشد که وصف دلبرانگفته آید در لباس دیگران ۵۶۵هر کس آری محرم این راز نیستبر رخ هر محرم این در باز نیست

(حکایت عاشقی که دفع گمان اغیار را وصف معشوق)

(خود در لباس آفتاب و ماه و غیر آن کردی)

عاشقی در گوشهٔ بنشسته بودگفت و گو با خویش در پیوسته بود هر دم از نو داستانی ساختیناشنیده قصهٔ پرداختی گه ز مه گفتی گهی از آفتابگاهی از برگ گل سنبل نقاب گه ز قدّ سرو کردی نکته راستگاه از آن خس کش ز خاک پای خاست ۵۷۰غافلی از دور آن را می‎شنیدخاطرش زآن هرزه گوئی می‎رمید گفت با وی کای ز عشقت رفته نامعاشق از معشوق خود راند کلام عاشق و نام کسان گفتن که چهگوهر وصف خسان سفتن که چه گفت کای دور از نشان عاشقانفهم نتوانی زبان عاشقان زآفتاب و مه غرض یار منستسرّ این بر نکته دانان روشنست ۵۷۵گل که گفتم لطف رویش خواستمذکر سنبل رفت مویش خواستم سرو چه بود قامت رعنای اومن خسم رسته ز خاک پای او گر تو واقف از زبان من شویجز حدیث عشقش از من نشنوی